Shukadeva zei:

Tekst 1
Nadat de goed' Akrur' de nacht
Had doorgebracht in Mathurâ
Beklom hij 'n wagen en vertrok
Naar Nanda's dorpje Gokula.

Tekst 2
Vervuld van pure bhakti tot
De Heer die lotusogen heeft
Dacht de gelukkige terwijl
Hij langs de wegen verder reed:

Akrura dacht:

Tekst 3
Aan hoeveel goede werken en
Aan hoeveel boet' heb ik 't verdiend -
Aan hoeveel milde gaven ook -
Dat ik nu Keshava mag zien?

Tekst 4
't Lijkt m' even uitgesloten dat
Een zin'lijk mens als ik de Heer,
Zo hooggeëerd, aanschouw als dat
Een shudra Veda-zangen leert.

Akrura is een volmaakte dienaar van Krishna. De zinnelijkheid waarvan hij gewaagt bestaat slechts in zijn verbeelding, die gevoed wordt door de natuurlijke nederigheid van de bhakta. Zou Akrura werkelijk een zinnelijke wereldling zijn geweest, dan zou hij Krishna uiteraard niet kunnen zien zoals Hij is. Zijn oog zou slechts een mens waarnemen. Alleen een blik "gezalfd met de balsem der liefde", zoals de Brahma-samhitâ zegt (5.38), kan de Onzienlijke aanschouwen in Zijn ware gedaante.

Tekst 5
Maar nee, ook een ellendeling
Is d' aanblik van Achyut' vergund:
Want soms ontzwemt een ziel de tijd
En vindt de veilig' overkant.

Tekst 6
Vandaag draagt mijn geboorte vrucht
En zie 'k het einde van mijn kwaad
Wanneer 'k me voor de voeten buig
Die 'n yogi in zijn hart ontwaart.

Onder de miljoenen wedergeboorten van een ziel in alle levensvormen van de kosmos is een wedergeboorte in het omhulsel van een mens een zeldzaamheid. Aangezien geen andere levensvorm dan de menselijk zich er goed voor leent om erin tot bhakti te komen is het van levensbelang haar in Krishna's dienst te gebruiken. Akrura, die hiervan doordrongen is, prijst zich dan ook gelukkig met zijn bhakti.

Tekst 7
Ach Kams', wat een gunst dat ik als uw afgezant
Heer Mâdhava's voeten mag zien op deze dag,
Bij 't licht van wier nagels weleer zo menigeen
De moeilijke tocht door het duister heeft volbracht …

Tekst 8
Die altijd door Brahmâ, de goden, Shiv' en Sri
En wijzen en vromen vol gloed worden geëerd …
Die achter de koeien door woud en weiland gaan,
Bevlekt met het rood dat de meisjesborsten siert.

Tekst 9
Die wangen, die neus en die roze lotusgloed
Van d' ogen in Krishna's gelaat, volmaakt omkranst
Door golvende lokken, zal ik nu zeker zien,
Want kijk - alle herten gaan rechtsaf voor me langs.

Tekst 10
Als 'k Vishnu vandaag mag aanschouwen, die als Mens
Uit eigen beweging de wereldlast verlicht,
Die Woning van schoonheid, ontvang ik moeiteloos
De vrucht van het naakte bezit van mijn gezicht.

Tekst 11
Hij ziet naar de wereld maar blijft ervan onthecht.
Zijn licht drijft de duisternis en haar waanzin weg.
Met levende wezens, uit Hem tot zijn gewekt,
Dwaalt Hij op gezag van Zijn wil door heg en steg.

Tekst 12
Het woord dat verhaalt van Zijn deugd en daad en komst,
Dat alles wat kwaad is verdrijft, zo rijk en groots,
Verkwikt en verblijdt en verzadigt het heelal -
Waar wereldse taal, hoe welsprekend ook, is dood.

Tekst 13
Verschenen als Sâtvat' ter wille van 't geluk
Van d' eeuwige dienaars van wát Hij maar bedingt
Verwijlt Hij in Vraj' en verbreidt vandaar Zijn roem,
De Heer, van wiens zegen de godenwereld zingt.

Tekst 14
Vandaag zal 'k Hem zien die het Doel der groten is,
Hun Leraar, in elk der drie werelden bemind,
Die Lust voor het oog, wiens nabijheid Sri begeert -
'k Zal 'M zien nu omdat elke dag vol heil begint.

Tekst 15
Ik spring van mijn wagen zodra 'k Hem zie met Râm'
En val beid' almachtige Heren plat ten voet,
Die yogi's ten hoogste aanschouwen in hun geest,
En mèt Hen vereer ik Hun vrienden uit het woud.

Tekst 16
Zal Hij dan, mijn Heer, als ik aan Zijn voeten lig,
Mijn hoofd even aanraken met Zijn lotushand,
Die ieder, belaagd door de snelle slang des tijds,
Die smeekt om Zijn redding bevrijdt van al zijn angst?

Tekst 17
Die hand schonk  aan Bali en Indra 't gans heelal
Toen elk er een offergeschenk in had gelegd …
Die hand streelde, geurend als een saugandhi-kelk,
De moeheid van Vraja's verliefde vrouwen weg …

Tekst 18
Hoewel ik als Kamsa's gezant verschijn weet ik
dat Krishna, die buiten en in de mensen woont,
Onfeilbaar, alwetend, met onvertroebeld oog,
Mij niet de geringste vijandigheid betoont.

Tekst 19
Als Hij me dan toelacht met glanzend zachte blik
Wanneer 'k met mijn handen gevouwen vòòr Hem lig
Doorsiddert vervoering mijn wezen helemaal
En vliegen mijn zonden en angsten spoorloos weg.

Tekst 20
Als Hij dan Zijn machtige armen legt om mij,
Zijn dierbare vriend, die geen and're meester heeft,
Verandert mijn lijf in een oord van heiligheid -
Geen draad van mijn karma die 't niet meteen begeeft.

Tekst 21
Als ik na d' omhelzing mijn handen voor Hem vouw
Zal d' Alomvermaarde mij noemen: "Oom Akrur'."
Gezegend mijn leven! En jammerlijk 't bestaan
Dat niet tot de zegen van d' Aleerwaarde voert!

Tekst 22
De Heer ziet niet één als Zijn allerbeste vriend,
Noch ook als Zijn vijand of wat daartussen zweeft,
Maar bhakta's bemint Hij zoals zij 't Hem steeds doen
Een wensboom gelijk, die aan ieder 't zijne geeft.

Tekst 23
Als ik me dan neerbuig voor Râm', Zijn oud're Broer,
Omhelst Die m' en pakt mijn gevouwen handen vast
En leidt me naar binnen, waar Hij me warm onthaalt
En Hij m' ondervraagt over Kamsa's overlast.

Balarâma is alwetend zoals Krishna. Als Hij Akrura niettemin vragen zal stellen over Kamsa's monsterachtigheid heeft dat uitsluitend tot doel Zijn oom de gelegenheid te geven Hem zijn bhakti te bewijzen door het verstrekken van nauwkeurige informatie over de situatie in Mathurâ. Door Zijn Yogamâyâ zal Hij Akrura Zijn goddelijkheid laten vergeten, zodat deze zijn genegenheid voor Hem de vrije loop kan laten - en daarvan zal zowel Hij als Krishna genieten.

Shukadeva zei:

Tekst 24
Zo legd' Akrur' de hele weg
Al denkend aan Govinda af
En reed Gokula in juist toen
De zon haar laatste stralen gaf.

Tekst 25
En daar in de veekralen zag hij met vlag
En korrel en lotus - een feest op de grond -
Het spoor van de voeten wier stof ligt op 't hoofd
Van iedere koning en god in het rond.

Tekst 26
Van blijdschap en liefde volkomen in de war,
Zijn wangen betraand en zijn haren opgeveerd,
Sprong hij van de wagen en rolde door het zand
En riep: "Ach het stof van de voeten van mijn Heer!"

Tekst 27
Akrura's vreugd' in Kamsa's dienst
Is 't hoogste goed voor ieder mens:
Dat hij, van trots en vrees verlost,
Govinda allerwegen kent.

Tekst 28
Daar zag hij Krishn' en Râm' in Vraj'
Op 't erf waar men de koeien melkt,
D' Een' in het geel, d' Ander' in 't blauw,
Met klare lotusogen Elk:

Tekst 29
Een donker' en een blanke Knaap,
Sri's Onderkomens, lang-gearmd,
Ieder beeldschoon en welgevormd,
Kwiek als een jonge olifant.

Tekst 30
Mild lachend heiligden de Twee
De grond van 't herdersdorp met schicht
En prikkel, lotuskelk en vlag,
Waar 'n lotusvoet werd opgelicht …

Tekst 31
Speels en verheven tegelijk
Proper gebaad en vlekkeloos,
Welriekend van de reukolie,
Omkranst met bloemen uit het bos.

Tekst 32
D' eerste Personen waren Zij,
Oerbron en Meester van 't heelal
Waarin Ze waren neergedaald -
De lichtende Govind' en Bal'.

Tekst 33
Twee Bergen, zilver en smaragd,
Met goud doorgloeid - zo straalden Zij …
En door Hun licht was elke hoek
Van 't uitspansel van donker vrij.

De beschrijving van Krishna en Balarâma in vers 28-33 geldt als gezaghebbende aanwijzing voor de kunstenaar die een Murti of Beeld van Hem wil maken. Zo'n Beeld kan alleen werkelijk worden aanschouwd door bhakta's die van verzen als deze wegsmelten.

Tekst 34
Van liefd' in alle staten sprong
Akrura van de wagen af
En viel zijn Krishn' en Râm' ten voet
In volle lengte - als een staf.

De woorden "als een staf" zijn de vertaling van de Sanskrit-woorden "dandavat". Tot op de huidige dag groeten bhakta's hun leraar en elkaar met het uitspreken van deze woorden en laten zich daarbij soms inderdaad languit - maar vaker op de knieën - op de grond neer.

Tekst 35
Bevend en blind van tranen in
Zijn vreugd' om wat hij zag, o vorst,
Kon hij niet zeggen wie hij was -
Zijn stem raakt' in zijn keel versmoord.

Tekst 36
Maar Krishna kende 'm zó' en trok
Hem met de hand - waarin het rad -
Vanwaar hij neerlag overeind
En drukte 'm zalig aan Zijn hart.

Het teken van het rad in Krishna's hand vertegenwoordigt het wiel der Wet. Dit wiel kan Krishna uiterlijk manifesteren als Zijn sudarshana-chakra, de blikkerende werpschijf waarmee hij booswichten in één klap de genade verlenen kan van hun lichamelijke dood en van hun geestelijke geboorte.

Tekst 37
Ook de verheven Sankarshan'
Omhelsde d' overstelpt' Akrur'
En met zijn handen in Zijn hand
Bracht Hij 'm het huis in met Zijn Broer.

Tekst 38
Hem uithorend over zijn reis
Bracht Hij hem naar een ereplaats,
Waste zijn voetenpaar en gaf
Hem honing, melk en wrongelkaas.

Als oudste van beide Broers eert Balarâma Zijn oom op de gebruikelijke Vedische manier. Maar Akrura, die Zijn verheven positie kent, weet niet hoe hij het heeft. De aangeboden lekkernijen vormen met een beker water de madhuparka, waarmee men een verheven bezoeker verwelkomt.

Tekst 39
De Heer schonk hem daarop een koe
En kneedde zijn vermoeidheid weg,
Waarna Hij 'm op een kost'lijk maal
Onthaalde met volmaakte respect.

Tekst 40
Râma, Schrager der hoogste Wet,
Gaf hem na 't eten liefdevol
Reukolie, 'n krans en knabbelzaad -
Van vreugde werd Akrur' haast dol.

Tekst 41
Toen hij van alles was voorzien
Vroeg Nanda: "Voel je je niet net
Een schaap dat door een slachter wordt
Gehoed - bij Kams', dat stuk verdriet?

Tekst 42
"Wie is er veilig voor die bruut,
Die 't kroost van zijn bloedeigen zus,
Hoe hard z' ook huilde, heeft vermoord?
Dat hoef ik niet te vragen dus."

Tekst 43
Met zoetgevooisde woorden zo
Begroet door Nand', die hem ook nog
Van alles vroeg, vergat Akrur'
De moeheid van zijn wagentocht.

(bron: S.B. 10.38)